Opracowania

„Rozwój człowieka a społeczne i biologiczne aspekty”

Człowiek nie tylko zmienia się przez całe swoje życie ale również rozwija się i kształtuje od swojego poczęcia aż do śmierci. W każdym swoim okresie życia zmienia się bowiem jego ciało, funkcjonowanie psychicznie, emocjonalne jak i społeczne. Zmienia się jego spostrzeganie siebie i otoczenia oraz umiejętność podejmowania decyzji i znajdowania się w różnych sytuacjach tak jak wymagają tego normy społeczne. Środowisko stawia mu rozmaite wymagania w różnych momentach jego życia. Poziom osiągnięć rozwojowych zależy od tego jak został człowiek wyposażony przez naturę i od jakości społeczeństwa w którym zaspakaja swoje potrzeby. A więc człowiek i jego rozwój podlega dwóm ważnym czynnikom: sile biologicznej i sile społecznej(A.Brzeźińska, 2007).

Perspektywa społeczno-kulturowa, mówi o tym że człowiek jest wytworem socjalizacji w konkretnej grupie społecznej, która zanurzona jest w szerszej kulturze. W poszczególnych kulturach panują odmienne normy, wartości i wzorce zachowania. W miarę socjalizacji człowiek utożsamia się z tymi normami i staje się uczestnikiem danej kultury w której rozwija swoje możliwości i poczucie własnej wartości (Wojcieszke 2002).

Rozwój człowieka wyznaczany jest przez społeczne i biologiczne konteksty. Doświadczenia z dzieciństwa mają więc istotne znaczenia na późniejsze funkcjonowanie jednostki w jej kulturze. Na podstawie najwcześniejszych wydarzeń możemy nie zauważać okazji jakie niesie nam życie, oraz omijać innych ludzi, nie potrafiąc korzystać z ich obecności jak i nie wykształcić umiejętności do zachowania się w trudnych sytuacjach.

No więc wczesne dzieciństwo powinno ukształtować u dziecka poczucie bezpieczeństwa, emocjonalność we wzajemnych kontaktach społecznych jak i poczucie wpływu. Około 2-3 roku życia dziecko potrzebuje nadania granic i poczucia kontroli aby mógł wykształcić w sobie poczucie odpowiedzialności za siebie. W wieku przedszkolnym natomiast najistotniejszą kwestia staje się socjalizacja i kontakt ze światem. Tu zaczyna rozwijać się także spontaniczność i samodzielność. W raz z pójściem do szkoły dziecko nabywa zdolności do współpracy i chęci do samodzielności rozwiązywania problemów. Podczas dorastania najistotniejszą rzeczą staje się aprobata społeczna jak i kształtowanie postaw i wartości (A. Brzeźińska, 2007).

Izabela Wojtas

Dlaczego zabawa jest ważna w rozwoju dziecka ?

Zabawa towarzyszy małemu człowiekowi prawie od samego urodzenia. Jest to naturalna aktywność dziecka podejmowana w kontakcie z dorosłym oraz samodzielnie. Jest to czynność, dzięki której kształtujemy wiele funkcji i umiejętności. Przede wszystkim rozwijamy u dziecka umiejętności społeczne: naśladowanie, współdziałanie, kontakt, empatię oraz umiejętności radzenia sobie z trudnymi uczuciami (np. przegrana w grze). Zabawa dobrze stymuluje rozwój motoryki dużej – postawy ciała, równowagi statycznej i równowagi dynamicznej, planowania ruchu i koordynacji wzrokowo-ruchowej. Jest również dobrą okazją do manipulacji manualnej, ćwiczeń grafomotorycznych i doskonalenia precyzji w obrębie motoryki małej. Zabawa w naturalny sposób doskonali procesy poznawcze: pamięć wzrokową, pamięć słuchową i koncentrację uwagi. Pomaga również rozwijać funkcje słuchowe, bogaci słownik dziecka, uczy konstruowania wypowiedzi. Jest najlepszym sposobem na doskonalenie umiejętności komunikacyjnych, nawet dla dzieci, które mają opóźniony rozwój mowy. Zabawa dla tych maluchów pokazuje jaką dzieci mają intencję komunikacyjną i w jaki sposób, pomimo ograniczeń werbalnych starają się porozumiewać np. gestem, ruchem. Czynność ta bardzo dobrze rozwija myślenie dziecka, inteligencję, planowanie, myślenie przyczynowo skutkowe itp. Oczywiście zabawa powinna być dostosowana do wieku dziecka i etapu rozwoju w jakim dziecko jest.

Etapy Zabawy:

– baraszkowanie- z najmłodszymi pociechami bawimy się relacyjnie,

-zabawy naśladowcze,

-zabawy manipulacyjne,

-zabawy naśladowcze,

-zabawy konstrukcyjne,

-zabawy tematyczne,

-zabawy z podziałem na role,

Zabawa typowe dla określonego wieku:

4 mies.- zabawy grzechotką

6 mies. – przekładanie grzechotki z jednej ręki do drugiej

8 mies. – manipulowanie zabawkami za pomocą chwytu z przeciwstawnym kciukiem

10 mies. – zabawa w „a kuku”, oglądanie książeczek, dziecko poszukuje już znanych mu zabawek

12 mies. – próby rysowania

18 mies. – złożone zabawy manipulacyjne

24 mies. – zabawy konstrukcyjne, klocki, układanki

30 mies. – zabawy tematyczne, w sklep, w dom, w podróż itp.

36 mies. – zabawy tematyczne z podziałem na role, które uwzględniają zasady.

Wszystkie metody terapeutyczne, pracy z dziećmi wymagającymi wczesnego wspomagania rozwoju oparte są o zabawę. Warto przeznaczyć czas w ciągu dnia na aktywność, która zapewni prawidłowy rozwój naszej pociechy tym bardziej, że często nie wymaga specjalnych nakładów finansowych. Jednocześnie jest to najlepsza okazja, aby nawiązać głęboką więź z dzieckiem, dobrze je poznać, uczyć je współdziałania i często modelować jego zachowanie.

Opracowała: Katarzyna Szymańska

                                   CHANDRA CZY DEPRESJA?

 

Twoje dziecko jest smutne. Przestały go interesować, rzeczy które wcześniej sprawiały mu przyjemność. Ma problemy ze snem, ciągle brak mu energii. Być może ma zły dzień, ale być może to już DEPRESJA.

Nie lekceważ objawów! Znajdź czas dla dziecka i bądź dla niego wsparciem. Posprzątać można jutro,  w pracy można wziąć urlop, maturę można powtórzyć – życia nie!

Poszukaj pomocy u specjalistów – psychologa, psychiatry. Nie bój się leków, są po to aby  wyjść z choroby.

Jeśli podejrzewasz, że to depresja, przeanalizuj poniższe objawy:

 

 OBJAWY EPIZODU DEPRESYJNEGO WG ICD  10

Co najmniej 2 objawy podstawowe:

  1. Obniżenie nastroju przez większość dnia i codziennie,
  2. Utrata zainteresowań i / lub odczuwania radości,
  3. Spadek energii, nadmierne zmęczenie lub irytacja, agresja.

Co najmniej 2  objawy dodatkowe:

  1. Utrata wiary w siebie i poczucia własnej wartości,
  2. Nieracjonalne poczucie winy,
  3. Nawracające myśli o śmierci i samobójstwie,
  4. Skargi na problemy z pamięcią i koncentracja uwagi,
  5. Zmiana aktywności ( spowolnienie lub niepokój ),
  6. Zaburzenia snu,
  7. Zmiana apetytu.

 

Obniżenie nastroju podlega małym wahaniom z dnia na dzień, jest zwykle niezależne od bieżących wydarzeń, może wykazywać charakterystyczne wahania w okresie dnia.

Do ustalenia rozpoznania epizodu depresyjnego (wszystkich trzech jego stopni nasilenia) niezbędne jest stwierdzenie  utrzymywania się zaburzeń przez okres co najmniej 2 tygodni.

 

 

Integracja sensoryczna

Istnieją pewne objawy nieprawidłowości w funkcjonowaniu dziecka, na które rodzice (opiekunowie) dziecka  powinni zwrócić uwagę:

  • nadmierna wrażliwość na bodźce dotykowe, ruchowe, wzrokowe, słuchowe,
  • obniżona wrażliwość na bodźce dotykowe, ruchowe, wzrokowe, słuchowe,
  • niewłaściwy poziom uwagi (wierci się, łatwo rozprasza, nieuważne),
  • obniżony poziom koordynacji ruchowej (problem z bieganiem, skakaniem, rysowaniem, wycinaniem, jest niezgrabne i często się przewraca),
  • nieprawidłowy poziom aktywności ruchowej (nieprawdopodobnie niski – „siedzący tryb życia” lub nieprawdopodobnie wysoki – jest w nieustannym ruchu, biega, skacze),
  • trudności w zachowaniu (impulsywny, płaczliwy, pobudzony),
  • opóźniony rozwój mowy.

Cel terapii SI:

Poprawa  w zakresie przetwarzania bodźców sensorycznych w obrębie następujących systemów: czuciowego (dotykowego i proprioceptywnego), przedsionkowego, słuchowego, wzrokowego, węchowego i smakowego.

Główne  zadanie terapii SI:

Dostarczenie dziecku, podczas jego aktywności ruchowej, kontrolowanej przez terapeutę ilości bodźców sensorycznych, wywołujących w konsekwencji poprawę integracji bodźców docierających do dziecka zarówno z otoczenia, jak i jego ciała.

Terapia SI polega na:

Aktywności i ćwiczeniach ruchowych stymulujących powyższe układy zmysłów.          W terapii wykorzystywany jest specjalistyczny sprzęt taki jak: podwieszane huśtawki, hamaki, deskorolki, równoważnie, a także materiały różnej faktury do stymulacji dotykowej, materiały do stymulacji wzrokowej, węchowej, smakowej itp.

Terapia SI może być prowadzona tylko po  pełnej diagnozie procesów integracji sensorycznej  wykonanej przez certyfikowanego terapeutę SI. Terapeuta SI bazując na swoim doświadczeniu i wiedzy, dostosowuje trudność zadań i ćwiczeń do poziomu możliwości dziecka oraz jego samopoczucia, gdyż ćwiczenia nie mogą być ani zbyt łatwe, ani zbyt trudne dla dziecka.

Ogólne informacje o wartości bajek – mini wykład

 

W kulturze każdego region przypowieści i legendy służyły nauczaniu i przekazywaniu zasad moralnych oraz innych reguł rządzących danym społeczeństwem.

My jako dorośli mamy wiele możliwości aby zdobywać informacje: możemy pójść do księgarni, biblioteki czy eksperta. Dziecko ma tych możliwości znacznie mniej.

Bajka uczy poprzez mechanizm naśladowania. Eksperyment pokazał, że dzieci chętniej powtarzały zachowania bohaterów filmu, którzy osiągnęli powodzenie, niż tych którzy zostali ukarani (choć fabułę pamiętali tak samo).

Motywy wielu baśni pokrywają się z dziecięcymi problemami. Jeśli obserwujemy bawiące się dzieci zauważymy, że większość ich zabaw polega na naśladowaniu. Naśladują mamę, tatę, rodzeństwo, bohaterów z telewizji. My mamy okazję dostarczyć im bohaterów pozytywnych. Im bardziej miejsca akcji i realia historii są zbliżona do prawdziwej sytuacji z życia, tym bardziej prawdopodobne że dzieci wprowadzą je we własne życie.

Ponadto opowiadania są w języku dziecka, gdyż posługują się fantazją i wyobraźnią.

Opowiadanie pokazuje, że dziecko z bajki poradziło sobie z analogiczną sytuacją.

Mówi o tym co ono czuło i co zrobiło ze swoimi uczuciami, a przede wszystkim jak rozwiązało trudną sytuację w sposób, który okazał się skuteczny i dodał mu siły.

Możemy pomóc dzieciom dając im siłę  i wiarę w siebie i nadzieje na znalezienie skutecznego rozwiązania. Dziecko słuchając bajki uświadamia sobie, że inne dzieci mają podobne problemy i czują podobnie, bowiem dziecku trudno jest mówić o własnych lękach, czasem nawet nie potrafi ich nazwać.

Opowiadania pokazują, że w życiu zdarzają się okresy rozpaczy, oraz chwile kiedy nawet najsilniejsi czują się słabiej i takie kiedy najsłabsi uczą się być silni. Bajka daje możliwość ujrzenia problemu z innej perspektywy, jako czegoś możliwego do pokonania.

Słuchając historii dziecko czuje się bezpiecznie albowiem jest pewne, że słucha opowiadania właśnie o sobie, aż do momentu kiedy zaczyna ona budzić jego niepokój, wówczas to jego bohater staje się chłopcem z historii.

Opowiadania są prostsze niż nam się to wydaje, bo przecież istnieje już gotowa fabuła i bohaterowie gdyż są oni odpowiednikami tego co dzieje się w życiu dziecka.

Do Was należy wymyślenie pozytywnego zakończenia tej historii oraz określenie jak do tego doszło. To zakończenie musi dać nadzieję, że istnieje rozwiązanie jego trudności, inaczej dziecko nie znajdzie motywacji do wysiłku i się podda.

 

Jak tworzyć historyjki

  1. Imię winno być podobne, ale nie identyczne z prawdziwym (daje poczucie bezpieczeństwa).
  2. Rodzina bajkowa powinna prowadzić podobny do realnego tryb życia (wiele szczegółów może pozostać takich samych).
  3. Opowiadanie musi zawierać opis uczuć dziecka.
  4. Zakończenie powinno być pozytywne np. może uczyć nabywania nowych praktycznych umiejętności jak np. szukanie pocieszenia u przyjaciół. Ponadto powinno dostarczyć takich doświadczeń, których nie ma dane dziecko i pokazać gdzie znajdzie wodę życia czy zaczarowany ołówek.

 

Literatura:

 

  1. Szymańska  „Metafora i bajka w terapii”
  2. Bettelheim   „Cudowne i pożyteczne. O znaczeniu i wartości baśni”
  3. Brett            „Opowiadanie dla twojego dziecka”

Co to jest dysleksja

Dysleksja rozwojowa to specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu u dzieci o prawidłowym rozwoju umysłowym.

 

W tym syndromie trudności w uczeniu się można wyróżnić następujące postacie:

 

Dysleksja – trudności  w czytaniu (najczęściej połączone z trudnościami w pisaniu);

Dysortografia – trudności  z opanowaniem poprawnej pisowni (w tym także błędy ortograficzne);

Dysgrafia – niski  poziom graficzny pisma (brzydkie pismo).

 

Spowodowane są zaburzeniami rozwoju niektórych funkcji poznawczych, motorycznych i ich współdziałania (integracji percepcyjno – motorycznej), uwarunkowanymi nieprawidłową strukturą i funkcjonowaniem centralnego układu nerwowego.

 

Są to zaburzenia głównie funkcji językowych, jak i innych funkcji percepcyjno – motorycznych, a więc spostrzegania (wzrokowego, słuchowego, dotykowo – kinestetycznego), motoryki, uwagi, pamięci ( wzrokowej, słuchowej, ruchowej), lateralizacji (orientacji w schemacie ciała i przestrzeni).

 

Badania wykazują, że dzieci te stanowią  ok 15% uczniów  (3 uczniów w klasie), w tym 4% to przypadki poważnego nasilenia dysleksji rozwojowej.

 

Dzieci „ryzyka dysleksji” to dzieci z rodzin, gdzie występowała dysleksja, z nieprawidłowej ciąży i porodu, nieharmonijnie rozwijające się, z nasilonymi trudnościami w czytaniu i pisaniu.

 

Im wcześniej zostaną rozpoznane i objęte opieką – ćwiczeniami logopedycznymi, korekcyjno – kompensacyjnymi, tym większe szanse aby zapobiec ich trudnościom szkolnym lub je zmniejszyć.

 

Objawy dysleksji rozwojowej:

Trudności w czytaniu i pisaniu ujawniają się dopiero w szkole podczas gdy już w okresie przedszkolnym można zauważyć objawy, które cechują tzw. dzieci ryzyka dysleksji:

 

  • opóźniony rozwój mowy,
  • opóźniony rozwój ruchowy (utrudnione raczkowanie, utrzymanie równowagi), mała sprawność i koordynacja ruchów podczas zabaw ruchowych, samoobsługi, rysowania i pisania (brzydkie pismo),
  • trudności z wypowiadaniem złożonych wyrazów, wadliwa wymowa,
  • trudności z rozpoznawaniem rymów, zapamiętaniem nazw, ich sekwencji np. nazw miesięcy, dłuższych poleceń, wierszy, piosenek, tabliczki mnożenia,
  • trudności z różnicowaniem głosek podobnych fonetycznie, z wydzielaniem (analiza) sylab, głosek ze słów i ich syntezą       oraz dokonywaniem operacji na głoskach, sylabach i cząstkach słów,
  • błędy gramatyczne, trudności z budowaniem dłuższych wypowiedzi,
  • trudności z wykonywaniem układanek i odtwarzaniem wzorów graficznych,
  • obuoczność, zbyt długo utrzymująca się oburęczność,
  • mylenie prawej i lewej ręki,
  • nasilone trudności w czytaniu w klasie I,
  • nasilone trudności z opanowaniem poprawnej pisowni: długo utrzymujące się pismo zwierciadlane, mylenie liter podobnych pod względem kształtu np. p-b-d-g, l-t-ł,

mylenie liter odpowiadających głoskom zbliżonym fonetycznie np. z-s, d-t, częste opuszczanie liter, błędy ortograficzne pomimo znajomości zasad pisowni.

Rozwój mowy dziecka

Wiek dziecka Artykulacja głosek
Pierwsze miesiące życia – głużenie Powstają przypadkowe dźwięki.

 

Ok. 6 miesiąca życia – gaworzenie Powtarzanie usłyszanych dźwięków.

 

1–2 rok życia – okres wyrazu Pojawiają się pierwsze wyrazy: mama, tata, baba.

Dziecko wymawia pierwsze samogłoski: a, o, u, i, y, e oraz spółgłoski p, pi, b, bi, m, mi, d, t, n.

Pod koniec drugiego roku pojawiają się wypowiedzi dwuwyrazowe.

2–3 rok życia – okres zdania Pojawiają się proste zdania.

Dziecko wymawia samogłoski: ę, ą oraz spółgłoski: w, f, wi, fi, ś, ź, ć, dź, ń, l, li, k, g, ch, ki, gi, chi, j, ł, s, z, c, dz. 

Następuje znaczny przyrost ilościowy słów: od 300 w wieku 2 lat, do 1000 w wieku lat 3.

4–5 rok życia Pojawia się głoska r, czasem głoski: sz, ż, cz, dż.
5–6 życia Utrwalane są głoski: sz, ż, cz, dż oraz r.

 

7 rok życia Opanowana jest technika mówienia.

 

 

Rozwój mowy dziecka przebiega w stałej kolejności. Czas pojawiania się danych głosek w mowie jest stały, choć między rówieśnikami mogą wystąpić znaczne różnice w rozwoju mowy. Jest to kwestia indywidualna, wynikająca np. z uwarunkowań genetycznych, czy społecznych. Jednak gdy opóźnienie pojawiania się poszczególnych głosek w rozwoju mowy jest dłuższy niż pół roku – 8 miesięcy, należy zwrócić się do logopedy.

Kształcenie specjalne

Kształcenie specjalne to stosowanie specjalnych (odpowiednich) metod pracy i specjalnej organizacji nauki dostosowanych do niepełnosprawności dziecka.

W myśl Rozporządzenia MEN z dnia 9 sierpnia 2017r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w specjalnych przedszkolach, szkołach i oddziałach oraz ośrodkach oraz Rozporządzenia MEN z dnia 7 września 2017r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych przez niepełnosprawność rozumie się uczniów:

  • słabo słyszących,
  • niewidomych,
  • słabo widzących,
  • z niepełnosprawnością ruchową; w tym z afazją,
  • z niepełnosprawnością umysłową w stopniu lekkim,
  • z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym lub znacznym,
  • z autyzmem;  w tym z zespołem Aspergera,
  • z niepełnosprawnościami sprzężonymi.

Orzeczenie do kształcenia specjalnego wydają Zespoły Orzekające powoływane przez Dyrektora w Poradniach Psychologiczno – Pedagogicznych. Rozumienie niepełnosprawności orzekane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności nie jest tożsame z niepełnosprawnościami w rozumieniu prawa oświatowego – i tak na przykład dziecko z cukrzycą mające stwierdzoną niepełnosprawność nie otrzyma orzeczenia do kształcenia specjalnego w Poradni, gdyż nie wymaga specjalnych metod i form pracy, jedynie pomoc psychologiczno – pedagogiczną.

Orzeczenie do kształcenia specjalnego skutkuje tym, iż uczniowi przysługują dwie godziny zajęć rewalidacyjnych dostosowanych do niepełnosprawności dziecka oraz daje mu prawo do bycia uczniem klasy integracyjnej oraz dostosowuje się metody i formy pracy do jego niepełnosprawności.

Kształcenie specjalne przysługuje również uczniom zagrożonym niedostosowaniem społecznym oraz niedostosowanych społecznie. Mogą oni korzystać z następujących zajęć:

– zagrożenie niedostosowaniem społecznym : zajęcia o charakterze socjoterapeutycznym,

– niedostosowanie społeczne: zajęcia o charakterze resocjalizacyjnym.

Dzieci i młodzież z upośledzeniem głębokim realizują zajęcia rewalidacyjno – wychowawcze indywidualne lub grupowe.

Wczesne wspomaganie rozwoju

Wczesne wspomaganie rozwoju przyznawane jest na podstawie Rozporządzenia MEN z dnia 24 sierpnia 2017r. w sprawie organizowania wczesnego wspomagania dzieci.

Przysługuje dzieciom od chwili wykrycia niepełnosprawności do rozpoczęcia nauki w szkole.

Przyznawane jest na podstawie opinii o wczesnym wspomaganiu rozwoju wydanej przez Poradnię Psychologiczno – Pedagogiczną. Uzyskanie takiej opinii jest możliwe po przedłożeniu w Poradni orzeczenia o niepełnosprawności dziecka wydane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności lub diagnozy lekarskiej jasno stwierdzającej niepełnosprawność.

Wymiar godzinowy zajęć wynosi od 4 do 8 godzin miesięcznie w zależności od możliwości i potrzeb dziecka.

Zajęcia mogą prowadzić osoby przygotowane do pracy z dziećmi o zaburzonym rozwoju psychoruchowym: logopeda, psycholog, pedagog posiadający kwalifikacje odpowiednie do występującego rodzaju niepełnosprawności oraz inni specjaliści.

Wczesne wspomaganie może być realizowane:

  • w przedszkolu lub w szkole (jeśli placówka ta ma możliwość realizacji wskazań zawartych w opinii, dysponują środkami dydaktycznymi i odpowiednim sprzętem)
  • w Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej, która realizuje wczesne wspomaganie rozwoju
  • specjalistycznym ośrodku powołanym do realizacji wczesnego wspomagania rozwoju

Zespół specjalistów opracowuje i realizuje indywidualny program wczesnego wspomagania rozwoju.

Zajęcia są prowadzone indywidualnie, natomiast dla dzieci, które ukończyły 3 rok życia mogą być realizowane w grupach 2 – 3 osobowych.

Ponadto dzieci o bardzo zaburzonym rozwoju mogą skorzystać z dodatkowej pomocy wynikającej z Ustawy z dnia 4 listopada 2016r. o wsparciu kobiet i rodzin „Za życiem”.

Nauczanie indywidulane

Nauczanie indywidualne reguluje Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego dzieci i indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz Rozporządzenia MEN z dnia 7 września 2017r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych.

Nauczanie indywidualne przewidziane jest wyłącznie dla uczniów, których stan zdrowia nie wymaga hospitalizacji i jednocześnie znacznie utrudnia lub uniemożliwia uczęszczanie do szkoły.

Trudności wychowawcze, zła sytuacja rodzinno – bytowa czy problemy z przystosowaniem się do prawidłowego funkcjonowania w grupie rówieśniczej nie stanowią podstawy do objęcia ucznia indywidualnym nauczaniem, są natomiast wskazaniem do objęcia go pomocą psychologiczno – pedagogiczną.

Podstawą organizacji indywidualnego nauczania dla ucznia jest dokument zwany orzeczeniem. Wydaje go publiczna poradnia psychologiczno – pedagogiczna. Rodzice ubiegający się o wydanie orzeczenia o potrzebie indywidualnego nauczania przedkładają w wyżej wymienionej poradni zaświadczenie lekarskie, które wypełnia lekarz. Druk ten dostępny jest na naszej stronie internetowej w zakładce pliki do pobrania.

Może go także wypełnić lekarz na innym formularzu spełniającym kryteria paragrafu 6 ust. 5 Rozporządzenia MEN z dnia 7 września 2017r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych.

Rodzice przedkładają w Poradni zaświadczenie lekarskie oraz wypełniają wniosek o wydanie nauczania indywidualnego dla dziecka. Zgromadzoną dokumentację rozpatruje Zespół Orzekający działający w danej poradni.

See all our testimonials